« Önceki |
dar kapısını araladı
kristal manastırının
geçmiş yüzyılın ressamlarına
yaratışın özbeöz
havasıdır soluduğu
atölyenin kirli camlarında
bu açan en krımızı gül
en mavi boşlukta
bir elinde al uçlu kılıç
diğeri reçine kokusu sinmiş
çengel bıyıklarında
boşvermiş ve yakışıklı yüzü
kadınlarının
sarı firketeye takılı hüznünde
pul pul
son bulur nefesi alkolün buğusunda
sevişin ve sevmeyişin
dışında dolanıyor usta
ağır işçi
yansız bakışlarıyla
soyuyor örtüsünden
varlıkları
sancısını boyuyor çamlarında
çıkmak için insan içine
en çok kirpiklerini bırakıyor
sonra
sonra dil' e bağ canını
kımıldıyıveren her nefeste
çoğun yer bulamadı
hoş gönlüde yoktu yerleşmeye
bedenini yurt seçip kendine sığındı
dar kapısını kapattı
kristal manastırının
geçmiş yüzyılın ressamlarıyla
anlamak üzerine konuşuyorlar günlerdir
alkol terebentin ve yansızlık
dökülmekte şövaleden
söyleyişler ışığıdır kırılmakta satıraralarında
sacide bayraktar sezgenç
